Grey’s Anatomy frá sjónarhorni mannauðsmála

Ég var að horfa á Grey’s Anatomy með elstu dóttur minni um daginn. Hún horfði sennilega á þættina út frá dramatíkinni og öllum ástarsamböndunum. Ég hins vegar gat ekki hætt að horfa á þetta út frá sjónarhorni mannauðsmála — og velta fyrir mér hvernig nokkur starfsmaður kemst heill, starfshæfur og nokkurn veginn tilfinningalega stöðugur út af þessum vinnustað.

Þetta er jú vinnustaður þar sem fólk lendir reglulega í áföllum, verður ástfangið af samstarfsfólki, rífst í skurðstofum, hunsar mörk, fer í vörn við minnstu athugasemd og tekur faglega endurgjöf stundum eins og um persónulega svívirðingu sé að ræða.

Það sem sló mig aftur og aftur var hversu illa fólk tekur því þegar einhver segir því til, bendir á mistök eða reynir að setja fagleg mörk. Einföld endurgjöf verður að særindum, dramatík eða heilu tilfinningalegu hliðarplotti.

Auðvitað er þetta sjónvarp og allt ýkt til að halda spennunni uppi. En samt er þetta ekki alveg jafn fjarri raunveruleikanum og maður vildi halda.

Á mörgum vinnustöðum er talað um mikilvægi endurgjafar og opinna samskipta. En um leið og samtalið verður aðeins óþægilegt, fer fólk í vörn eða tekur hlutina persónulega.

Heilbrigð vinnustaðamenning byggist ekki á því að allir séu alltaf sammála eða að enginn megi segja neitt sem stingur örlítið. Hún byggist á því að hægt sé að eiga fagleg samtöl án þess að það þurfi hálft áfallateymi á eftir.

Það á að vera hægt að leiðrétta mistök, segja fólki til verka, setja mörk og gera kröfur — án þess að allt fari í loft upp.

Þegar enginn má segja neitt beint, hættir fólk smám saman að segja það sem þarf að segja. Og þá borgar vinnustaðurinn verðið.

Kannski er það ein helsta lexían úr Grey’s Anatomy:

það er ekki nóg að ráða hæfileikaríkt fólk. Það þarf líka að þola endurgjöf án þess að haga sér eins og það hafi verið skrifað út úr næsta þætti.